Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2010

Εγω άυπνος και ο γείτονας ερωτευμένος. Σκατά.

Αϋπνία
Τι λέξη μαγική κι ονειρεμένη
Μαλακία
Ο ύπνος ο γαμιόλης δεν σε παίρνει
Μαξιλάρι
Μια πατσαβούρα με ιδρώτα και μαλλιά
Αρχίδια
Που εχουν γίνει πέντε τόνους πιό βαριά

Ω, αϋπνία αει γαμήσου καμια μέρα
να κοιμηθώ μη σου ξεσκίσω τον πατέρα
πως να αντέξω εφιάλτες ξυπνητός;
Κλαίει κι ο δίπλα που χει μείνει μοναχός

Μονάχος έμεινα κι εγώ γαμώ την τρέλα μου
έφυγε ο ύπνος και ιδρώνω τη φανέλα μου
κι αν δεν με πάρει σε κανα μισαωράκι
τον διπλανό θα τον χτυπήσω λιγουλάκι...

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2010

Της καφρίδος μου η σημαία

Ξέρεις τη χώρα που ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα
που κάνει τέσσερα ευρώ μια πακετιά τσιγάρα
που οι μυρωδιές της άνοιξης θυμίζουν σκορδαλέα
και που τις σάλτσες κάνουμε με το ψωμί παπάρα;

Αν δεν την ξέρεις έχασες, κι αμα την ξέρεις ψόφα
αν πρώτα δεν σε ψόφησε των Αθηνών η μπόχα
και αμα δεις καμιά φορά σκουπίδια σ' απεργία
προτού πεθάνεις έρχεται χολέρα και ναυτία

Ξέρεις τη χώρα που θα βρείς το λίτρο τη βενζίνη
με το νερό τ' αθάνατο ίδια τιμή να δίνει
που οι μισθοί ανεβαίνουνε κάθε τρακόσα χρόνια
αρκεί να μην τους πάγωσαν του Παρνασού τα χιόνια;

Ξέρεις τη χώρα την τρανή , χιλιοτραγουδισμένη
σαν ψιχαλίζει πνίγεται στη λάσπη η δοξασμένη
όταν θα βρέξει πνίγεται, μα δε φοβάται χάρο
κι αν βγει ο ήλιος θα καεί απο μισό τσιγάρο

Στον τόπο οπου οι ουρές χιλιόμετρα γεμίζουν
που τέσσερα χιλιόμετρα τρεις ώρες οδηγάς
τη χώρα που οι έφοροι τα αρβύδια σου σου πρήζουν
και ο θάνατος σε συναντά στο ΙΚΑ όταν πας

Σκουπίδι απ' το παράθυρο πέφτει στη λεωφόρο
εκ τρομερού μερσεντικού τον οδηγό το φλώρο
κι αμα του πείς "ρε φίλε μου σκουπίδια τι πετάς"
με τι χαρα σου απαντά να γαμηθείς να πας

Ολα τα ξέρει ο Έλληνας και μπρος του μη φανείς
είναι εραστής πολιτικός και σεφ περιωπής
ψυχολογεί τον άλλονε σε κλάσματα λεπτού
και εκφωνεί το πόρισμα με σιγουριά γιατρού

Αν μπεις μπροστά στο δρόμο του θα φας χοντρή κατσάδα
το πεζοδρόμιο ειναι γι' αυτόν κι όχι για περατζάδα
ο δρόμος είναι κτήμα του , τράβα πιο πέρα βλάκα
την λέξη την πιο διάσημη, αυτός βρήκε μαλάκα

Ξέρεις την χώρα που θεοί κάποτε κατοικούσαν
άπλυτοι βρωμοπόδαροι τότε τους προσκυνούσαν
άπλυτοι βρωμοπόδαροι και βρωμομασχαλάτοι
μείνανε και στον καφενέ το ρίχνουν στο ραχάτι

Ιδού λοιπόν η απόδειξη πως των αρχαίων γόνοι
είμαστε όλοι μας εμείς, του Περικλέως κλώνοι
κι αν ο χρυσός αιώνας μας αργήσει λιγουλάκι
εμείς τον περιμένουμε μ' ένα διπλό σουβλάκι

Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2010

Λυπητερή μεταμεσονύχτια (ξημερωνει ρεεεεε) ωδή.

Περπαταγα κι ο μπατσος με κοιτουσε
"Ποντίκι τέτοια ώρα;" απορούσε
τον κοίταξα και του δειξα τα τρία μου
βαριόμουν να τον βρίσω στην ανία μου

Μου γούρλωσε τα μάτια και φωνάζει
"Στο όργανο της τάξης δείχνεις νάζι;"
τον έκλασα κι ας ήμουν μεθυσμένος
δεν παει να τον παίξει ο καημένος

Πλησίασε με ύφος βλοσυρό
φόρεσα την κουκούλα και θωρώ
τον μπάτσο να αλλάζει χίλια χρώματα
τη φάτσα μου να ψάχνει σε αποκόμματα

Καταζητούμενος , δυσωδης ποντικός
με λέρα στα μουστάκια βρωμερός
γκρίζος του υπονόμου νυχτοπάτης
μεθύστακας, ρεμάλης και μπερμπάντης

Μα δε με βρήκε στις αφίσες του ο μπάτσος
κλάνοντας φεύγω κι έμεινε μονάχος
στη μαύρη νύχτα που κανε και κρύο
κι εμένα μου κανε τα τρία δύο.

Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2010

Το βήτα (το άλφα ειναι αδικαιολογήτως απόν)

Τι χαρά τι ευτυχία ήρθε η Αποκριά
και βαλάκες θα ντυθούμε για ακόμα μια φορά
μα τι λέξεις απρεπεις, μα τι λέξεις βδελυρές
ξεστομίζει το ποντίκι ντρέπεσαι κι ας μην το θες

Δε βαμιόμαστε ρε φίλε για ν' ασπρίσει ο ουρανός
μπας και πέσει λίγο χιόνι και χαρώ ο χριστιανός
κι αμα ήθελα χαρούλες και ντυσίματα ολκής
θα γινόμουνα βαλάκας οπως λέμε βουλευτής

Και το βήτα που χω βάλει και το γράφω και εντόνως
είναι μπας και καναν Κούβια πιάσει πάλι ευθύς ο πόνος
και εξώδικο μου στείλει κι έχω τρέξιμο και πάλι
και μου σπάσουνε τα αρβίδια πριν μου σπάσουν το κεφάλι.

Κι όλοι εσείς οι μπλογκοφόροι την βαμήσατε οικτρά
διοτι κράτος γαρ υπάρχει που σαφως τα πανθ' ορά
κι εχει βάλει για σκοπό του να σας κόψει κάθε βήχα
και θα γράφετε μονάχα για του καραφλού την τρίχα

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010

Τα ίδια και τα ίδια μου πρήξατε τα μύδια

Τι αλλαξε θα ήθελα να ξερω απο την τελευταια μου αναρτηση.

Παλι ψηφισες μαλακα;

Παλι αφεντικό.

Ε,δε γινεται πρεπει να ειναι ανίατη η περιπτωσή σου.

Ζω ακόμα. Κατα τύχη δηλαδή αλλα ζω.
Απλα δε γράφω. Γιατι δεν εχει σημασια. Και γιατι μπορεί ο κάθε παπάρας να με τρέχει επειδή γράφω σε ενα σατιρικό ή έστω υβριστικό μπλογκ της πλάκας που δε το διαβαζει κανείς.

Κατάλαβες;