Σάββατο, 4 Αυγούστου 2007

ΟΝΕΙΡΟΣ

Καμιά φορά έρχεται χωρίς να το περιμένω. Ετσι. Από μόνο του. Πρέπει να το γράψω και να το μοιραστώ έστω κι αν πρόκειται για ένα ανεξήγητο, μπλεγμένο προχειρογράφημα. Εκ των προτέρων ζητώ την κατανόησή σας. Δεν είμαι ούτε και θα γίνω ποτέ συγγραφέας.


Κοιμήθηκα απόψε και ονειρεύτηκα. Το όνειρο είναι ένα ανεξήγητο γεγονός. Αρχαίο και μυστηριακό, σε καθηλώνει, σε καθοδηγεί. Ελέγχει τον ύπνο σου, ελέγχει εσένα όταν είσαι στα όρια του θανάτου και της ζωής, στην πιο κοντινή ίσως στιγμή σου με οτιδήποτε θεϊκό μπορεί να υπάρξει. Είναι όμως και ανελέητο. Αληθινό, όσο και ψεύτικο, θανατηφόρο όσο και ζωογόνο. Δεν ελέγχουμε τα όνειρα, μας ελέγχουν και ίσως είναι κάτι που θα πρέπει να το σκεφτούμε.
Κοιμήθηκα απόψε και ονειρεύτηκα. Όταν ο ύπνος δεν με παίρνει αυτόματα, όταν δεν παραδίδομαι σε αυτόν «αμαχητί» μέσα από την κούραση της ημέρας, τότε τα πράγματα είναι δύσκολα. Οι σκέψεις που τριγυρίζουν στο μυαλό μου δεν μπορώ να πω ότι είναι απόλυτα φυσιολογικές. Και ο τρόμος του ύπνου και του θανάτου βαδίζουν δίπλα στις σκέψεις μου. Και τότε απαιτείται μεγάλη προσπάθεια από μέρους μου για να κοιμηθώ. Παλεύω , λες για την ίδια μου την ύπαρξη. Μέχρι να ξυπνήσω το άλλο πρωί και να αισθανθώ την ευεργετική του επίδραση. Τόσο ευεργετική που σε κάνει να αναρωτιέσαι για την τόσο κοντινή σχέση του με το τέλος της ζωής.
Ονειρεύτηκα ναι. Όταν όμως το πρωί το όνειρο είναι ακόμα ζωντανό στο μυαλό σου τι επιλέγεις; Το ξύπνημα και την επιστροφή στη ζωή, ή μια απέλπιδα προσπάθεια να παραμείνεις σε αυτόν τον «άλλο» κόσμο; Και αν το όνειρο είναι εφιάλτης, γιατί οι προσπάθειές σου να ξυπνήσεις παραμένουν χωρίς ελπίδα, μέχρι να αποφασίσει ο ίδιος ο ύπνος να σε απελευθερώσει;
Κοιμήθηκα και ονειρεύτηκα τους καλούς ανθρώπους. Ονειρεύτηκα τους κακούς ανθρώπους. Και μέσα και στα δύο αυτά είδη της ανθρώπινης ύπαρξης ονειρεύτηκα τον ίδιο το Θεό. Τον καλό τον άδικο, τον κακό και τον ευσπλαχνικό, τον πατέρα και τον δαίμονα. Οι δαίμονες του καθενός μας ξυπνούν όταν εμείς κοιμόμαστε. Και πρέπει να είμαστε έτοιμοι να τους αντιμετωπίσουμε. Έτοιμοι; Αυτό εξαρτάται. Εξαρτάται από το πόσο έχουμε συμφιλιωθεί με τους δαίμονές μας.

Για ακόμα μια φορά ο δαίμονας της φωτιάς με επισκέφτηκε. Τον ξέρω και δεν τον ξέρω, τον γνωρίζω και δεν ξέρω ότι υπάρχει, περιμένω με αγωνία την έλευσή του και ταυτόχρονα φοβάμαι θανάσιμα την φρικιαστική του ανάσα καθώς τη νιώθω να με τυλίγει. Σαν ύπνος, σα θάνατος, σα ζωή , σαν ηδονή, σαν φρίκη και σαν ευλογία ο δαίμονας της φωτιάς ξεπήδησε και πάλι μέσα μου από μέσα μου.

Ο θάνατος ήταν απόψε το βράδυ πολύ κοντά. Το φώναζε το σκοτάδι, η ερημιά, η παγωνιά που γέμιζε θαρρείς τα πάντα, μην αφήνοντας χώρο ούτε για μια υποψία αναπνοής. Το βάρος στο στήθος, η δυσκολία στην όραση, η άγνωστη αλλά και τόσο γνωστή οσμή του κακού τριγύρω μου. Οι τρίχες στα χέρια μου που είχαν σηκωθεί ολόρθες, άμυνα θαρρείς στο κακό που κάλπαζε καταπάνω μου. Το κακό δεν το φοβάσαι όταν το βλέπεις. Το φοβάσαι όταν δεν ξέρεις πως είναι. Όταν μάθεις την όψη του έχεις δύο επιλογές. Την παράδοση ή τη μάχη. Είναι άραγε ένας γρήγορος θάνατος η ανακούφιση από μια ζωή τρόμου; Την απάντηση θα τη δώσει ο καθένας μόνος του.
Εγώ ήμουν μόνος μέσα στο παγερό σκοτάδι. Με τις αισθήσεις μου όλες να ουρλιάζουν πανικοβλημένες προσπαθούσα να βρω τη δύναμη και το κουράγιο να αντιμετωπίσω το κτήνος που ούρλιαζε και λυσσομανούσε, τον δαίμονα που άφριζε και ρουθούνιζε πίσω από την πλάτη μου κιόλας. Να βρω τη δύναμη να κρατήσω τη λογική μου ενώ τα δόντια του έτριζαν από πάνω μου , τα νύχια του γρατζούνιζαν τους τοίχους στο στενό δρομάκι , ενώ εγώ ανακάλυπτα ότι δεν έβλεπα όνειρο, αλλά περπατούσα μέσα σε μια σκληρή, ωμή, θανάσιμη πραγματικότητα.
Πως να παλέψεις όταν τα χέρια σου μουδιάζουν, τα πόδια σου αρνούνται να κινηθούν, το μυαλό σου παγώνει και η σκέψη σου σταματά; Που θα βρεις τη δύναμη να αντισταθείς όταν η δύναμή σου ρέει σε ένα ποτάμι αίματος στα ρείθρα του δρόμου και σε αφήνει ανήμπορο και παγωμένο, να περιμένεις το τέλος; Στάθηκα και γύρισα. Δεν ήταν αποτέλεσμα σκέψης γιατί είχα παραλύσει. Ήταν απλά ένστικτο. Το μαύρο σκοτάδι πίσω μου ήταν πηχτό, θαρρούσα πως αν άπλωνα το χέρι μου θα το άγγιζα. Πρόλαβε όμως να με αγγίξει αυτό και η λογική μου διαλύθηκε μέσα σε μια κόκκινη έκρηξη παράνοιας, σαν ποτήρι που σκάει με δύναμη στον τοίχο. Ήταν το άγγιγμα χιλίων διαβόλων , το ίδιο το χέρι της κόλασης, η αίσθηση όλων των θανάτων, των βασανιστηρίων, των ουρλιαχτών που έχουν ακουστεί ποτέ πάνω σε αυτή τη γη. Όμως δεν είχα τη δύναμη να φωνάξω, ούτε την πρόθεση να αντισταθώ.
Το βδέλυγμα με τράβηξε μαζί του κι εγώ ακολούθησα. Κάθε μόριο του μυαλού μου ούρλιαζε να γυρίσω και να αρχίσω να τρέχω όμως ακολούθησα. Ήθελε κάτι να μου δείξει και ναι, έτρεμα στη σκέψη του τι ήταν αυτό, ήθελα όμως τόσο να το δω. Ο δαίμονας με εξουσίαζε πλήρως, μυαλό και σώμα, πνεύμα και ύλη, και το μόνο πραγματικά δικό μου έμοιαζε ο παγωμένος φόβος που με έσφιγγε, με έπνιγε, με τυραννούσε. Δεν ήταν όμως αρκετός να με απελευθερώσει από την γλοιώδη, σιχαμερή αρπάγη που με τραβούσε κοντά της. Πολύ κοντά της. Μύρισα την σάπια του αναπνοή με μύτη που δεν ανέπνεε, γεύτηκα την παλιά σιχαμερή του αίσθηση με στόμα που ήταν νεκρό, ούρλιαξα με γλώσσα που ήταν πρησμένη, νεκρή , τον ΕΙΔΑ με μάτια που δεν έβλεπαν. Το δάκτυλό του σηκώθηκε και μου έδειξε κάτι πίσω του. Το είδα και πέθανα, μα συνέχισα να το βλέπω. Το είδα και το κρύο στην ψυχή μου έγινε δυνατότερο, η φωτιά στην καρδιά μου όμως φλεγόταν από ανίερη προσδοκία. Το είδα και αηδίασα μα ποθούσα να δω περισσότερα. Μπορείς να ερωτευτείς το χάος και τον θάνατο;

Και μετά ξύπνησα , ενώ πνιγόμουν σε μια λίμνη αίματος.

Δεν θα συνεχίσω την εξιστόρηση γιατί το όνειρο καμιά φορά γίνεται ιστορία όταν το πεις ολόκληρο. Το παραμύθι είναι διδακτικό, η ιστορία τελεσίδικη και οριστική. Να κάτι που αξίζει να τρομάξει κάποιον. Μια πανάρχαια γνώση , κρυμμένη εκεί που οι άνθρωποι δεν πήγαν ποτέ ορίζει την κατάληξή του ονείρου. Δεν θα την αμφισβητήσω γιατί την ξέρω, την έμαθα από ανθρώπους που έζησαν περισσότερα από μένα και πήγαν εκεί που εγώ δεν έχω πάει. Στη χώρα του ύπνου και του θανάτου σεβόμαστε αυτούς τους ανθρώπους. Σημασία δεν έχει αν πιστεύεις, σημασία έχει αν διαβάζεις. Όχι τις γραμμές αλλά μέσα στις γραμμές. Κλείσε τα μάτια που βλέπουν οι άλλοι και άνοιξε αυτό το οποίο έχεις μέσα στο κεφάλι σου.

Θα σας πω όμως κάτι. Δεν φταίνε πάντα οι δαίμονες. Καμιά φορά κάνουν ότι ακριβώς τους διατάξουμε.

5 σχόλια:

o wasilias tou dasous. είπε...

vrasida polemises...ma sto telos tou oneirou prostheses kai to klidi, kanoun oti tous prostaksoume oi demones..
ego erxome apo ton kosmo pou perigrafis.. to oneiro sou kathe imera to zounai giro mou nekroi diavates..pou ton demona ton exoun piasmeno apo to xeri kai pane stin zoi tous mazi..
oso gia ton diko mou xaronta..ton diko mou ton adi..katara tous edosa kai tous filakisa mesa stin pagomeni tis monaksias mou psixi.
os pou na anthisei oxi mia idea...oxi enas neos kosmos apo oneira ftiagmenos..ma apo tis psixis mou to oniro...mia ellada pali . alithini..san tin ellada ton nekron ekinon palion ellinon.

Ταρταρος είπε...

den kserw an oi daimones kanoune oti tous prostaksoume i oxi. To mono vevaio einai oti i xrisi tous kai i epiklisi tous gia idion ofelos volevei pollous.

Einai eukolo na ta rixneis sto satana i daimona i diavolo gia na dikaiologiseis energies kai lathi kathara anthrwpina.

Kaimene diavole ti sou mele na patheis!!

Βρασίδας ο Κάφρος είπε...

Κι εγώ ξέρω ότι έχεις πάλι αϋπνίες καφράκο... Ξύπνιος εξίμισι το πρωί; :D

Ταρταρος είπε...

kane kanena manhunt re!!

o wasilias tou dasous. είπε...

@tartare.
apolito dikeo..o satanas eidai ta erga tous kai metanoise..aftoi oi kopanoi mono me thn maggoura tha valoun mialo..
@kalimera vrasida!!
kita na dis..
vouno me vouno den smigi..kai o anthropos me tin alithia.