Σάββατο, 7 Ιουλίου 2007

ΠΑΠΑBLOGΑΙΝΑ παραληρώ

Ξέρετε από πότε χάθηκε η γοητεία των blogs και γίνανε μια μαλακία και μισή; Από τότε που ο καθένας θεώρησε "καθήκον" του να γράφει "ενδιαφέροντα" , "σημαντικά" και άλλα τέτοια. Από τότε που αρχισε να νοιάζει τον κάθε ατάλαντο να δείχνει ότι "έχει πέραση" και πως τον "διαβάζουνε". Τρόμπα μου αν ήσουνα τόσο καλός δεν θα άνοιγες blog στο Ιντερνετ, θα εγραφες κανα καλό βιβλίο να κονομήσεις από άλλους μαλακες που γουστάρουνε τις υψηλού επιπέδου παπαριές σου.

Τι είναι το blog εκτος από μια γωνιά εκτόνωσης της μαλακίας μας; Εκτός από ένα "δημόσιο" ημερολόγιο στο οποίο έχεις δύο δυνατότητες. Ή θα γραφεις ότι παπαριά σου κατέβει για να ξεκαυλώσεις, ή θα προσπαθήσεις να "αναδείξεις κοινωνικά και λοιπά προβλήματα" μέσα από την "εξαίρετη γραφή σου" , δηλαδή θα είσαι απλά μαλάκας. Δυστυχώς οι μαλάκες πληθαίνουν (στην Ελλάδα ζω αλλά το ξεχνάω συνέχεια).

Στη χώρα του δημοκρατικού φασισμού όμως δεν θα έλεγα πως έχεις και την δυνατότητα να γράφεις οτι θές. Ωπα μάγκα υπάρχουνε και όρια. Ή θα κλάψεις για τα καμένα δάση ή άντε και γαμήσου στο φινάλε έτσι; Είναι επίπεδο αυτο; Είναι δυνατόν να γράφεις για ότι σου κατέβει; Να βάζεις παραπλανητικούς τίτλους; Τον παίρνεις. (ευχαριστώ,να γείρω λίγο δεξιά; )

Διαφημιστικό διάλλειμα. Κάντε τσιγάρο ντεκαφεϊνέ και φτιάχτε έναν καφέ άφιλτρο.



Το είδατε; Μπραβο σας, κερδίζετε μια συνδρομή στο αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς σας για εκπαίδευση στον ανασκολοπισμό συνταξιούχων. Ανάρχες μου εσείς.

Τωρα που έκανα το καθήκον μου και κατήγγειλα το αστυνομοκρατούμενο κράτος είμαι ένας σωστος πολίτης, ένας μαχόμενος αναρχικός και ένας γνήσιος επαναστάτης μπορείτε όλοι να με ζητωκραυγάσετε. Το ότι δεν πρόκειται να κάνω τίποτα πέραν τούτου δεν έχει σημασία. Εντάξει όχι και τίποτα... Μπορει να πετάξω καμιά μολότοφ για να κάψω το μαγαζάκι κανενός κακομοίρη, να πάω σε καμιά κατάληψη για να πηδήξω τη μουνίτσα που έχω στο μάτι (ναι αυτή με τα μαλιά πρόκες και το μίνι που φτάνει στο στέρνο ... λες να μην έχω ελπίδες που δεν έχω μαλιά να τα κάνω πρόκες; Δεν τρεχει μία ρε , έχω Mastercard).

Ξέρω έναν αναρχικό (του μπέουλα φυσικά όπως όλοι) που αν του πεις πως δεν ειναι αναρχικος ξεσπαθώνει κιολα. Στη δουλίτσα του 58 ώρες την ημέρα , "ναι αφεντικό" , γαμιάς του ίντερνετ τρομερός (συλλογή από διαδυκτιακές κυλότες φουλ), αυνάνας της ζωής και κακομοιρούλης συμβιβασμένος όπως όλοι. Χαίρετε.

Το χιούμορ του νεοέλληνα είναι περίεργο πράμα. Γελάει πολύ και γελάει εύκολα αρκεί η πλάκα να μην απευθύνεται σε κείνον. Σώπα ρε βλάχο. Το ίδιο και με τα ελληνιστί "ιστολόγια" (τι γελοίος όρος). Καλά και άγια, και μεγαλοι οι μπλογκεράδες που δουλεύουνε τους άλλους και αφήνουνε εμάς στην ησυχία μας να γελάμε. Εμας; Ναι ρε τους... "επαναστάτες". Επαναστάτης γλυκέ μου στο Internet ούτε γεννήθηκε ποτέ κανείς ούτε και θα γεννηθεί. Ούτε επαναστάτης με μαντήλι και κουκούλα που σπαει στο ξύλο αυτόν που δεν μπορεί να αντιδράσει. Ούτε επαναστάτης με ... μολότωφ που τις πετάει στα... καστανάδικα. Τελος παντων. Αμα θες επανάσταση, πες μαλάκα τον μπατσο που σου δίνει κλήση. Οχι τώρα, όταν μεγαλώσουνε τα παπάρια σου.

Αφιερωμένο σε όλους τους Έλληνες. Για να βρεθείτε στο φυσικό σας χώρο. Διαφημιστικό διάλειμα



Τους ακούσατε που γελάνε; Ναι σκατά κουβάλαγε. Αναρωτιέμαι , θα γελάγανε άμα ήτανε αυτοί στο βίντεο; Εσύ θα γέλαγες; Χοχοχο...ναι; Καλά συνεχίζουμε. Αυτοκριτική στο φουλ, Γκρις δύο χιλιάδες επτά. Σκατα στα μουτρα μας.

Στη χώρα που ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα δείγμα "επανάστασης" και προόδου είναι η δημόσια χρήση των λέξεων "μαλάκα" , "αρχίδι" , "τσιμπούκια" , "μουνόπανο" στην καθομιλούμενη και στα άζματα (με ζ παρακαλώ) που αναγορεύονται αυτομάτως σε γκραν επιτυχίες αν διαθέτουν κάποιο από τα παραπάνω συστατικά. Ο Τζιμης το έπιασε το νόημα και έχει χεστεί στο τάληρο τώρα. Ασε που έχει γίνει και ίνδαλμα. Μορφή αναρχικου. Ο Τζίμης. Χοχοχο. Πιο αναρχικός είμαι εγώ με βίλα στην Κιφησιά.

Κι επειδη χωρις χορηγούς δεν κάνουμε πάρτε και λίγο Τζίμη στην επόμενη διαφήμηση για να ανεβει η ακροαματικότητα και η επισκεψιμότητα του μπλογκίου μου, να γραψω κι εγώ βιβλίο, να γίνω ταινία, να κονομήσω και δε θα σας ξεχάσω...



Δεν ειναι συγκινητική η φάση με την κατάθεση των όπλων; Δεν είναι κλασικός νεοέλληνας ο Τζιμάκος; Γειά σου ρε Τζιμάκο, ιδανικέ blogger των ηλιθίων. Μου αρέσεις. Είμαι ο μεγαλύτερος θαυμαστής σου. Θα μου δώσεις ενα αυτόγραφο; (σε πεντακοσάρικο αν γίνεται, είμαι φτηνιάρης και το λέω)
Αντε συνεχίστε να γραφετε, θα συνεχίσω κι εγώ. Για να διαιωνίζουμε την ξεφτίλα μας στο διηνεκές.

1 σχόλιο:

Rodrigo είπε...

Oi, achei teu blog pelo google tá bem interessante gostei desse post. Quando der dá uma passada pelo meu blog, é sobre camisetas personalizadas, mostra passo a passo como criar uma camiseta personalizada bem maneira. Se você quiser linkar meu blog no seu eu ficaria agradecido, até mais e sucesso. (If you speak English can see the version in English of the Camiseta Personalizada. If he will be possible add my blog in your blogroll I thankful, bye friend).