Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2007

Άμα γεννηθείς μαλάκας θα 'σαι μια ζωή της πλάκας

Ακου να δεις...
Καθυστέρησα να μάθω για την Αμαλία Καλυβινου. Καθυστέρησα πολύ και έμαθα ότι έμαθα όταν τα πράγματα δεν ήταν πια αναστρέψιμα. Η κοινωνία των Ελλήνων blogers προσπαθεί να δώσει μια "μάχη" για να μείνει , στη χειρότερη τουλάχιστον, ζωντανή η μνημη, ο πόνος, η αναλγησία που βίωσε αυτή η κοπέλα.
Λυπάμαι που δε τη γνώρισα , αγαπάω με πάθος τους δυνατούς ανθρώπους και έχω γνωρίσει μόλις τρεις. Και ο καθένας πρέπει να αγαπήσει όσους μπορεί περισσότερους στη ζωή του.

Ξεκίνησα κι εγώ νιώθοντας λίγο υποκριτής να βάζω στο blog μου διάφορα για την Αμαλία. Και κάθε φορά που προσθέτω κάτι , μια δημοσίευση, μιά φωτογραφία, μια "διαφήμιση" σκέφτομαι... "Που ήσουνα ρε ηλίθιε όταν υπήρχε πραγματικά ανάγκη; Πού έβοσκες; Σε ποιάς υπέροχης κοινωνίας την αγκαλιά;". Ε, τι που ήμουνα, έξυνα τ' αρχίδια μου με τον υπόλοιπο πλανήτη.

Δεν ξέρω αν είναι δίκαιο ή άδικο αυτό που σκέφτομαι. Εγώ θεωρώ ότι είναι δίκαιο. Γιατί πάνω απ' όλα ευθυνόμαστε ΕΜΕΙΣ. Ολοι μας. Που αργήσαμε τόσο να μάθουμε. Που δεν αντιδράσαμε ΠΟΤΕ. Που δεν τολμήσαμε. Και τώρα , μετά Χριστόν προφήτες, κλασικοί Έλληνες πολεμάμε για μια μάχη χαμένη. Με πιάσανε τα απαισιόδοξα καφριλίκια και δε γουστάρω. Αλλά έτσι είναι ρε μαστόρια. Δεν κάναμε τίποτα όταν έπρεπε και κλαιγόμαστε τώρα. Μέχρι να έρθει η σειρά του επόμενου.

Είμαι υπέρ της οργής. Δεν είπα ότι είμαι τέλειος. Όμως όταν αντιμετωπίζεις μια σάπια κοινωνία έχεις δύο τρόπους να σταθείς απέναντί της. Την οργή και την πολιτική. Αιώνες τώρα επιλέγουμε το δεύτερο. Η Αμαλία άφησε το στίγμα της σε ένα χώρο μικρό αλλά και τόσο μεγάλο. Είναι ανεπίτρεπτο πόσο λίγοι και πόσο αργά μάθανε γι' αυτήν. Και δυστυχώς όταν μάθαμε όλοι μάθανε και οι γιοι της σκύλας.

Αφορμή γι' αυτο το ποστ δεν στάθηκε ακριβώς η Αμαλία. Ούτε οι γαμημένοι κωλογιατροί. Όλοι έχουμε ράμματα για αρκετούς από αυτούς. Αλλά επειδή όταν έπρεπε να πηδήξω έναν έκανα τη λαμόγια για να γλυτώσει ο δικός μου άνθρωπος δεν δικαιούμαι να ομιλώ. Συνεχίζω λοιπόν. Αφορμή ήτανε το blog ενός πολιτικού (ονόματα δε λεω, κάφρος είμαι όχι διαφημιστής) που αναφέροταν στην υπόθεση. Και φυσικά μονόπαντα. Όπως κάθε πολιτικός. Που αυτός είναι τέλειος και οι "άλλοι" λαμόγια και μαυρογιαλούροι... Που "αν" ήταν αυτός "στα πράγματα" υποτίθεται θα ήταν διαφορετικά τα γεγονότα. Στον μπέο του βέβαια μαζί με εμάς και το γεγονός ότι όταν ξεκίνησε το δράμα της κοπέλας ήτανε αυτός "στα πράγματα". Τότε βέβαια είχε άλλα να σκεφτεί, όπως η κουτάλα με την οποία καταβρόχθιζε ΤΟΥΣ ΚΟΠΟΥΣ ΜΑΣ. Τους κόπους μας το μουνόσκυλο. Όπως κανουνε και τα τωρινά κωλόπαιδα. Σκέφτηκα πολλά να γράψω για την κωλόφαρα , αλλά τα έχουν γράψει άλλοι και πιό όμορφα από εμένα.

Θέλω να πω ενα πραγματάκι. Στις εκλογές που έρχονται δεν θα ψηφίσω κανέναν πούστη. Κανέναν κερατά. Άκυρο/Λευκό/Γαμώτοχριστόμου. Γιατί έτσι. Και όσοι έχουν "αντίρρηση" στην ΣΑΦΕΣΤΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ αυτή κίνηση , ας την εξηγήσουν αλλα να ξέρουν ότι θα γραφτουν εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Η λύση παραμένει μία. Τη σαπίλα την αντιμετωπίζεις οργισμένα. Δεν της δίνεις την ευκαιρία να πάρει τα όπλα της. Δυστυχώς η σημερινή Ελλάδα είναι σάπια τόσο από άποψης πολιτικών όσο και από άποψης ψηφοφόρων. Δεν τρέφω καμμία ελπίδα. Απλά ήθελα να τα γράψω. Και τα έγραψα.

Σκύλας γιοί , πολιτικοί.

Καφριλίκια τι τα θέλετε...Με βλέπω διαγραμμένο.

4 σχόλια:

Ωκεανος είπε...

Μακάρι να υπάρχουν και άλλοι τόσο οργισμένοι όσο εσύ...
Παρεπιπτόντως,καλησπέρα.

the biG sister είπε...

Καλή η οργή. Σε κρατάει σε εγρήγορση. Δεν σου ξεφεύγει τίποτα.

Συμφωνώ, μπορεί να γίνει πολυ επικοδομητικό συναίσθημα.

Δεν εχει καμια σχέση με την Βία όμως, ε;

Oύρσουλα είπε...

Σωστά όλα αυτά που λες δυστυχώς όμως ένα μεγάλο κομμάτι της ευθύνης είναι και δικό μας !!

Η αλλαγή ;; Νομίζω πως μόνο από εμάς μπορεί να ξεκινήσει...

Βρασίδας ο Κάφρος είπε...

Ωκεανέ καλησπέρα...

Η οργή δεν μπορει να κανει τιποτα. Εχουμε παραμείνει πίσω. Πολύ πίσω. Ψυχικά. Και πλεον την εκφράζουμε πίσω από τα μπλογκ μας.
Αναμένω τη μέρα που θα ξεσπάσει ελεύθερη.

Οπως λέει και η φιλη μου η μεγάλη αδερφή όμως δεν συντάσσεται απαραίτητα με τη βία. Μπορείς να οργιστείς και να δημιουργήσεις, μπορείς να είσαι ανίκανος να δημιουργήσεις και να "βαφτιστείς" αναρχικός και επαναστάτης... Μεγάλη η διαφορά. Ελπίζω κάποτε να μεγαλώσω κι εγώ και να βρω το σωστο δρόμο...

Το θειουλίνι μου έχει δίκιο. Μόνο από εμας μπορει να ξεκινήσει , γι' αυτο και δεν ειμαι αισιόδοξος... Οταν οι Έλληνες bloggers δεν μπορούν να κατανοήσουν τη δύναμη που έχουν και αναλώνονται σε ενα σωρό παπαριές... όπως εγώ... ξέρω κι εγώ...

Καλησπέρες σε όλους. Και η επόμενη μέρα να είναι πάντα καλύτερη από τη χθεσινή.