Δευτέρα, 30 Απριλίου 2007

O ΔΑΙΜΟΝΑΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

Δεν είναι ολα πλακα. Να με συγχωρήσετε ε;


Η ζωή είναι γεμάτη μεγάλες χαρές και υπέροχες στιγμές που δεν εκτιμάμε όσο θα έπρεπε. Με τόσους πολλούς εφιάλτες να παραμονεύουν στο σκοτάδι ίσως θα έπρεπε να αναθεωρήσουμε κάπως την άποψή μας για τις μικρές και ασήμαντες, όπως τις ονομάζουμε , απολαύσεις , οι οποίες στην πραγματικότητα είναι η ίδια η ζωή.

Εχθές ονειρεύτηκα μετά από αρκετά χρόνια «απραξίας». Αναρωτήθηκα αρκετά αν θα έπρεπε να γράψω όσα είδα. Και αν θα κατάφερνα να μεταφέρω τις εικόνες στο χαρτί όπως ακριβώς θα έπρεπε. Γιατί έστω και αν υπάρχει ακόμα μία κάστα μυημένων που αναγνωρίζει τη σύνδεση του ανθρώπου μέσω των ονείρων με κόσμους αλλιώτικους, πολύ μακρινούς αλλά και τόσο κοντινούς, αρχαίους αλλά και μελλοντικούς, ο σύγχρονος τρόπος ζωής έχει αποξενώσει το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας από την πραγματική έννοια του κόσμου των ονείρων. Αυτό ίσως να είναι και ευλογία, καθώς κάποια σκοτεινά μυστικά είναι καλύτερα να τα σκεπάζει η σκόνη του χρόνου και της λησμονιάς. Υπάρχουν τόποι και οντότητες που αν έβγαιναν στο συνειδητό επίπεδο της σκέψης μας κάθε έννοια λογικής και τάξης θα γκρεμιζόταν σε ένα πανδαιμόνιο ουρλιαχτών καθώς ένας παράφρων τρόμος θα κατασπάραζε τις σάρκες της ανθρωπότητας.

Όμως αφού μου ζητήθηκε θα μιλήσω.


Είναι μια όμορφη , ηλιόλουστη μέρα. Στην παιδική χαρά ένα μελίσσι πιτσιρίκια ξεφωνίζει ευτυχισμένα παίζοντας. Στο γρασίδι του πάρκου και στα φρεσκοβαμμένα παγκάκια οι γονείς κοιτούν χαμογελαστοί, και ίσως με κάποια ζήλια το ανέμελο παιγνίδι των μικρών τους. Πολλοί συμμετέχουν κιόλας με γέλια και φωνές, προσπαθώντας και κάπου-κάπου καταφέρνοντας να νιώσουν κι αυτοί λίγο παιδιά. Στην τσουλήθρα ένα τρισευτυχισμένο ξανθό κοριτσάκι γλιστράει τσιρίζοντας και γελώντας προς την αγκαλιά της μητέρας της που την περιμένει στην άκρη , χαμογελώντας κι αυτή. Ένας μπόμπιρας χτίζει με το κουβαδάκι του ολόκληρες πολιτείες με άμμο. Περισσότερο υπάρχουν στην φαντασία του αλλά τι μ’ αυτό; Δεν έχει και η φαντασία των παιδιών την δική της πραγματικότητα; Δύο άλλα πιτσιρίκια κυνηγιούνται ακούραστα, τρέχοντας γύρω-γύρω στα παιγνίδια και τα δέντρα ενώ οι μεγάλοι δίπλα τους με μια έκφραση χαράς, στοργής αλλά και αμυδρής ανησυχίας τα παρακολουθούν. Η μικρή ξανθούλα βαρέθηκε την τσουλήθρα και τώρα έχει βαλθεί να τρέχει άσκοπα κι αυτή σε ένα ξέσπασμα απόλυτης ευτυχίας. Είναι τόση η χαρά και η αθωότητα που ξεχειλίζει από την εικόνα , και τόσο μεταδοτική, που δεν μπορείς παρά να κοντοσταθείς και να χαμογελάσεις, βλέποντας αυτή την πολύβουη, χαρούμενη συντροφιά. Δύο αγοράκια παίζουν καθισμένα στην άμμο, με απόλυτη σοβαρότητα, ενώ από πάνω τους χαμογελούν οι γονείς τους. Τα μονόζυγα, οι τραμπάλες, οι τσουλήθρες, όλα σφύζουν από ζωή και κίνηση, και τα χαρούμενα γέλια των παιδιών κάνουν ακόμα πιο λαμπερή τη μέρα , πιο φωτεινό τον ήλιο, πιο ευωδιαστό τον αέρα. Πρόκειται για μια στιγμή απόλυτης χαράς και ευδαιμονίας.

Και τότε ακούγεται ο πάταγος και όλα παγώνουν. Ο χρόνος λες σταματά μαζί με τα γέλια και συννεφιασμένα πρόσωπα στρέφονται προς την κατεύθυνση του θορύβου. Η γη τρέμει, ο αέρας γίνεται πνιγηρός, ο ορίζοντας θολώνει. Οι γονείς τρέχουν και παίρνουν τα σαστισμένα και τρομαγμένα παιδιά στις αγκαλιές τους, λίγο πριν συνειδητοποιήσουν τι πραγματικά έχει συμβεί και παγώσουν από τρόμο και ανήμπορο θυμό. Η ζέστη γίνεται αφόρητη, έρχεται κατά κύματα και ο ουρανός σκοτεινιάζει. Η μητέρα της ξανθιάς κοπελίτσας σε μια αρχέγονη, όσο και μάταια χειρονομία προστασίας την κλείνει στην αγκαλιά της, ενώ με ορθάνοιχτα, βουρκωμένα μάτια αντικρίζει τη φρίκη που έρχεται καλπάζοντας πάνω σε κύματα φωτιάς. Και σε δευτερόλεπτα η πύρινη κόλαση θα περάσει πάνω από το πάρκο, καίγοντας, ξεραίνοντας, τινάζοντας τα πάντα στον αέρα. Το τέλος είναι απόλυτο, ολοκληρωτικό και άμεσο. Σφιχταγκαλιασμένα κορμιά πετρώνουν, καίγονται, θρυμματίζονται, διαλύονται σε σκόνη. Και μόνο αυτή, η γκρίζα λεπτή σκόνη έχει απομείνει μετά το πέρασμα της απόλυτης τρέλας. Που κράτησε μόλις λίγα δευτερόλεπτα. Σκόνη που καπνίζει. Ερημιά. Θάνατος. Καταστροφή.

Στην παραλία τα κύματα σκάνε απαλά πάνω στη ζεστή άμμο. Χαρούμενες φωνές και πλατσουρίσματα φανερώνουν την παρουσία μιας μεγάλης παρέας νεαρών που γιορτάζει με το δικό της τρόπο την είσοδο του καλοκαιριού. Αγόρια και κορίτσια έχουν παραδοθεί στη μαγεία του νερού, του ήλιου, της ξεγνοιασιάς, της νιότης. Πειράγματα, γέλια και συναγωνισμοί και στο επίκεντρο η ζωή που μόλις ξεκινάει. Το ζευγαράκι πάνω στο βράχο έχει καταφέρει να ξεφύγει απ’ όλους και όλα και αγναντεύει την γραμμή του ορίζοντα , πέρα από τη θάλασσα, ζώντας στη ζεστασιά του έρωτά του. Λίγο πιο πέρα δύο νεαροί παίζουν με δύο κοπελιές το πανάρχαιο παιγνίδι της προσέλκυσης του θηλυκού από το αρσενικό με πειράγματα, φωνές και αστεία. Ο θαρραλέος (ή ο φιγουρατζής; ) της παρέας κάνει μια επικίνδυνη βουτιά από το χείλος του ψηλού βράχου κάτω από τρομαγμένα επιφωνήματα αλλά και ζητωκραυγές. Τινάζεται μέσα από το νερό και γυρίζει προς τους υπόλοιπους για να απολαύσει τον θρίαμβό του στην έκφραση των προσώπων τους.

Είναι ο μόνος που δεν θα δει τον μαύρο καβαλάρη πάνω στο χλωμό άλογο να έρχεται καλπάζοντας πάνω σε μια πύρινη θάλασσα. Θα δει πρόσωπα χλωμά , πανιασμένα από τη φρίκη και θα μυρίσει φευγαλέα θειάφι και καπνό. Αμέσως μετά το δροσερό νερό θα μετατραπεί σε ένα καμίνι φωτιάς , η άμμος στροβιλίζεται, καίγεται, γίνεται γυαλί και μετά ξανά σκόνη, οι βράχοι κομματιάζονται, ο χρόνος σταματά , η ζωή ουρλιάζει για μια στιγμή φρικαλέα και το νήμα της κόβεται μέσα σε μια καταιγίδα φωτιάς, αίματος και παραφροσύνης. Το τέλος. Καταστροφή.

Μπορεί να είναι καλοκαίρι , η αγορά όμως σφύζει από ζωή και κόσμο. Οι καφετέριες και τα υπαίθρια μπαρ είναι γεμάτα και στα πεζοδρόμια οι άνθρωποι με τσάντες από ψώνια στα χέρια σταματούν που και που να ρίξουν κάποια ματιά στις βιτρίνες και μετά συνεχίζουν την νωχελική βόλτα τους κάτω από τον λαμπρό ήλιο. Ζευγάρια νεαρών κυκλοφορούν αγκαλιασμένα αδιαφορώντας για τους υπόλοιπους, ηλικιωμένοι απολαμβάνουν τον καφέ τους σχολιάζοντας τα πάντα, ενώ τα παιδιά σέρνουν τους γονείς τους προς κάθε κατάστημα παιγνιδιών που θα βρεθεί στο δρόμο τους ή απλά απολαμβάνουν ένα παγωτό , κάποιο γλυκό ή το παιγνίδι τους. Οι άνθρωποι έχουν δραπετεύσει από την καθημερινή τους ρουτίνα και απολαμβάνουν μια «περιπέτεια» στους δρόμους της πόλης, ζώντας στιγμές που μυρίζουν ζωή, χαρά , απόλαυση. Από το μυαλό κανενός δεν περνάει ο θάνατος.

Όμως ο θάνατος ταξιδεύει γρήγορα. Η εκτυφλωτική του λάμψη και το υπόκωφο μούγκρισμα θα στρέψει χιλιάδες ζευγάρια μάτια προς τον ουρανό. Ο ουράνιος θόλος θα σκιστεί και η δαιμονική φλόγα θα σαρώσει στο διάβα της τα πάντα. Ο μόχθος , η κούραση, ο έρωτας, η χαρά , το παιγνίδι, γίνονται άδειες, κούφιες λέξεις χωρίς νόημα και σημασία. Όλα σβήνουν μέσα σε μια κόλαση στιγμιαίας φρίκης. Και μένει και πάλι η γνωστή γκρίζα σκόνη, που έχει καλύψει τα πάντα , που ΕΙΝΑΙ τα πάντα, να αιωρείται πάνω από ένα μουντό τίποτα. Καταστροφή.

Ο δαίμονας της φωτιάς είναι αχόρταγος. Κάθε θύμα του απλώς μεγαλώνει την ψυχρή του πείνα. Δεν θα σταματήσει μέχρι τα πάντα πάνω στον πλανήτη να γίνουν σκόνη. Μόνο αν κάποιος καταφέρει να δει το πρόσωπό του, να τον αντιμετωπίσει και να τον προκαλέσει κατά πρόσωπο, θα τον σταματήσει. Αλλά ποιος θα σταθεί απέναντι στον άγνωστο θάνατο που προελαύνει;

Η μητέρα και ο πατέρας σμίγουν τα χαμογελαστά τους πρόσωπα πάνω από το νεογέννητο αγγελούδι τους που μόλις τους έφερε στο δωμάτιο η νοσοκόμα , που τους παρακολουθεί συγκινημένη και χαμογελαστή. Μια νέα ζωή γεννιέται. Ελπίδα.

Όμως ο πύρινος τρόμος θα φτάσει κι εδώ. Ανήμποροι να αντιδράσουν παγωμένοι και απελπισμένοι θα τον δουν να καταφθάνει, θρυμματίζοντας και διαλύοντας τα πάντα. Θα περάσει σαν δαιμονική κατάρα μέσα από τους τοίχους και τα παράθυρα, θα πάρει τη ζωή , την ανάσα, τη χαρά, θα τα κομματιάσει. Θα σβήσει την ελπίδα μέσα στο παρανοϊκό, κολασμένο του γέλιο. Καταστροφή.

Μια νέα ζωή αρχίζει για το ζευγάρι που μόλις βγήκε από την εκκλησία. Φίλοι και συγγενείς τους τριγυρίζουν χαρούμενα, τους εύχονται και τους ραίνουν με ρύζι και ροδοπέταλα. Ο γαμπρός αγκαλιάζει τη νύφη και τη φιλάει. Τα πρόσωπά του αστράφτουν από χαρά, ατενίζοντας το μέλλον. Μέλλον.

Και τότε η καυτή πνοή της κόλασης θα χιμήξει μανιασμένη επάνω στο πλήθος. Κεφάλια θα στραφούν, μάτια θα γουρλώσουν , μια κραυγή θα αρχίσει να ξεφεύγει από κάποια χείλη. Όμως και αυτή θα μείνει μισοτελειωμένη καθώς η αποσύνθεση και ο θάνατος έρχονται ουρλιάζοντας μανιασμένα. Και πνίγεται σε μια κόλαση καυτού αέρα και πυρκαγιάς και σκόνης η κραυγή που προσπάθησε να βγάλει το μέλλον. Καταστροφή.

Στην βεράντα ενός αγροτόσπιτου, ένα ηλικιωμένο ζευγάρι παρακολουθεί τη μέρα να περνά. Ο άντρας κρατάει το χέρι της γυναίκας στα δικά του με όλη τη στοργή και την τρυφερότητα που προσδίδουν πενήντα χρόνια κοινής ζωής. Ο ήλιος, ίδιος και απαράλλακτος αυτά τα πενήντα χρόνια , ακολουθεί την προκαθορισμένη του πορεία στο στερέωμα. Πόσες και πόσες φορές δεν τον έχουν παρακολουθήσει μαζί, έτσι καθισμένοι στη βεράντα τους, να έρχεται και να φεύγει, παίρνοντας μαζί μέρες της ζωής τους και αφήνοντας τις αναμνήσεις της.

Μέσα σε τόσα χρόνια δεν χρειάζονται πια τα λόγια για να καταλάβουν ο ένας τον άλλον. Κατάλαβαν αυτό που ερχόταν πριν νιώσουν τη γη να τρέμει, τον αέρα να καίγεται , πριν μυρίσουν τη φωτιά που κάλπαζε, πριν δουν οτιδήποτε. Το ένιωσαν στα γέρικα, κουρασμένα τους κόκαλα , και στις αδύνατες πια καρδιές που όμως τις φλόγιζε και τις θέρμαινε πάντα η ίδια , παλιά αγάπη. Ο άνδρας έφερε το χέρι της γυναίκας στα χείλη του και έπειτα την πήρε στην αγκαλιά του. Έτσι αγκαλιασμένοι περίμεναν τον τρόμο να φτάσει.

Το ιδανικό θα ήταν να τους βρει νεκρούς το κτήνος που άφριζε και λυσσομανούσε, που έκαιγε και κατέστρεφε, αλλά αυτή δεν είναι μια ιδανική ιστορία, αλλά ένας εφιάλτης. Δεν ξέρω αν κατάφεραν να μείνουν γαλήνιοι σαν είδαν τη φρίκη καταπρόσωπο αλλά το εύχομαι και θα ήθελα να το πιστέψω. Όταν η λύσσα του δαίμονα καταλάγιασε, εκεί που είχε χτιστεί και ανθίσει μια ζωή δεν υπήρχε ούτε η ανάμνησή της. Καταστροφή.

Ξέρω ότι σκέφτεστε ότι είχα ήδη δει πολλά. Ότι ίσως θα έπρεπε να έχω ξυπνήσει αντί να αιωρούμαι ακόμα βλέποντας όλη αυτή τη φρίκη από ψηλά. Ή ίσως να αναρωτιέστε πως γλίτωσα εγώ από το δαίμονα και δεν με άγγιξε στο πέρασμά του, δεν με σύνθλιψε η καυτή του ανάσα. Δεν ξέρω αν έχει σημασία πραγματικά η απάντηση. Ίσως απλά να φτάνει η προειδοποίηση για όσους την έλαβαν. Ίσως η δική μου γνώση για το ποιος ξύπνησε το πύρινο βδέλυγμα και το εξαπέλυσε πάνω στους ανθρώπους να μην χρειάζεται καν.

Δεν έχω ξυπνήσει γιατί δεν μπορώ να κοιμηθώ. Και γιατί δεν ονειρεύομαι. Δεν μπορώ να ονειρευτώ , το ξέρω. Όπως ξέρω ότι σε λίγο θα είμαι κι εγώ ένα μανιτάρι καπνού και φωτιάς εκεί κάτω μαζί με τα αδέρφια μου που έφυγαν πριν από μένα.

Γιατί είμαι η φωτιά. Η καταστροφή. Δεν είμαι όμως ο δαίμονας. Για να δείτε τον δαίμονα χρειάζεστε έναν καθρέφτη….

10 σχόλια:

Oύρσουλα είπε...

ΤΑΛΕΝΤΑΡΑΑΑΑΑ !!!!!!

obasiliastoudasous είπε...

σινεχισε αδερφε...με ξεκουραζης την αληθεια της ψυχης μου..οποτε αξιος.

AZMO είπε...

ευγε πατερα!!!

o wasilias tou dasous. είπε...

den einai tixeo to grapto afto...exei poli ousia kai thema..to eixa ksanadiavasi...ma ta xalikia sto mialo poy exo tha prepei poles na to diavaso..einai megalo me megalo noima...

Βρασίδας ο Κάφρος είπε...

Χαλίκια; Χαχαχα... αδερφέ μου εγώ έχω κοτρώνες. Όμως μπορούμε άνετα αντί να τα κοιτάμε να τα χρησιμοποιήσουμε σαν οικοδομικό υλικό. Για έναν αν όχι καλύτερο, τουλάχιστον πιο δίκαιο κόσμο (ο αιώνιος ονειροπόλος κάφρος...)

o wasilias tou dasous. είπε...

se ikodomiko iliko..petres exo mpolikes kai tsimenta kai touvla...apo mastorous me oneira gia mia ellada san thn ellada pou doksase tous ellhnes..den vrika.
tromokratimenoi piso apo ta pougkia tous krimenoi...dixnoun me to daxtilo ton xristo..esena

Βρασίδας ο Κάφρος είπε...

Ας πάψουμε να ψάχνουμε στους άλλους και ας κοιτάξουμε μέσα μας. Ισως να εκπλαγούμε.Δεν κρύβονται μόνο τα άσχημα πράγματα. Και το φως καμιά φορά είναι κρυμμένο.
Η συμμετοχή σου στο μπλογκ μου με τιμά και είναι ιδιαιτέρως ευχάριστη. :D

Eriethel είπε...

Είδα ..φως (!) και μπήκα. Τι κρίμα που μαζί με τα ...ξερα καηκαν και τα χλωρα...! Δύσκολο πραγμα όμως φίλε Βρασίδα, να κανουμε αποψίλωση στο εσωτερικό μας δασος.. σε συνδυασμό με την αδιαφορία και για το δασος του γείτονα το αποτελεσμα είναι σίγουρα καταστροφικό...
Αισιοδοξώ ωστόσο ότι όλα αυτα είναι απλα ένας εφιαλτης και αυριο θα ξυπνησουμε σε ένα πραγματικά ομορφο κόσμο με ειρηνη σεβασμό και αγαπη...

o wasilias tou dasous. είπε...

eriethel..se afto to sait agapo tin kafrila pou exei...para to psema pou mosxomirizi louloudia kai psefties.....xarika pou se vrika edo ston aderfo mou ton vrasida....kai aftos mia foni en ti erimo...ma pola xarismata....otan tonmeletisis ...ksero pos tha ta leme oloi mazi...to oreo einai pos frontise i fisi...na gnoristoume..dioti.(''kaya lathos"") einai aderfos apo to diamanti pou exo stin kardia mou..ton gio mou..meletaton kafro...kai tha mirisis alithia kai ellinmismo..
kafre

sori re...ma kilise o tsentseris..kai vrike to kapaki..se agapisa poli!
giati les tin alithia(me ton tropo sou)
kali sas nixta..o kanon me kali.

Βρασίδας ο Κάφρος είπε...

Eriethel...
Ευχαριστώ για την επίσκεψη...

Εφιάλτης ειναι ολα αυτά ,ναι αλλα όλοι οι εφιάλτες φεύγουν με το φως της μέρας. Και το φως που λες είναι πιθανόν και ο τροπος αντιμετώπισής τους...

Βασιλιά, φίλε μου περίεργο πως συναντιούνται μερικές φωνές. Και όσο πληθαίνουν, τόσο πιο δυνατές γίνονται.


Καλημερα σε όλους.