Τρίτη, 10 Απριλίου 2007

Ύμνος είς την φαγοποσίαν


Ο Βρασιδας αφιερώνει εις μπουρμπουλήθραν , θείαν δημιουργόν, αντι "λάμπω", ψυχοφθόρον ψυχοβγάλτην και κανέναν άλλο λοιπό συγγενή


Εις του ρούμπι τα τραπέζια εκαθήσανε με φόρα
και παραγγειλαν πατάτες με μυστήρια συνταγή
όρμηξαν ευθύς στο πιάτο και τους πήρε η κατηφόρα
μόνο η θεία τους κοιτούσε με περίσσια προσοχή
Τα πηρούνια βγάζαν φλόγες και τα πιάτα αστραπές
κι οι πατάτες πήγαν φούντο , πήγαν άκλαυτες κι αυτές
μα δε σκέφτηκαν λιγάκι οι αισχροί οι φαγοπότες
τον καημένο το βρασίδα που στεγνά λιμοκτονεί
και καθαρισαν πατάτες, και τηγανισμένες κότες
και δεν εφεραν σε κείνον ούτε κόκκορα λειρί
δεν πειράζει, θα τ' αντέξω ωσάν άντρας με καρδιά
και θα πνίξω τον καημό μου ρίχνοντας μια κεφαλιά
εις του παρδαλού του γάτου που τον λένε Κουφοντίνα
το στομάχι πουχει ρέψει κι αυτουνού από την πείνα
μην τολμήσεις άθλιε άντρα και αισχρέ δακτυλογράφε
να μ' αφήσεις αλλη μέρα να πεινάσω μοναχός
γιατι αλλίως την πένα πάρε και διαθήκη κατσε γράφε
στην οποία και θα είμαι κληρονόμος γενικός.



Μετα πείνας μεγάλης
Δια τον απουσιάζοντα και πεινώντα Βρασίδα

Εγώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: